Samenwerken in een netwerk

Door toenemende specialisatie ontstaat de situatie dat onderdelen van ketens en netwerken – de ketenpartners – alleen hun eigen delen van het totaal zien. Het uitsluitend doorgeven van de noodzakelijke informatie-onderdelen volstaat dan niet meer. Het ontbreken van de kennis over de hele keten kan leiden tot zeer ongewenste situaties, zoals bijvoorbeeld in de Openbare Orde en Veiligheidsketen en in de Jeugdzorg. Spelers in zo’n keten kunnen hun deel adequaat hebben uitgevoerd, terwijl het totaalresultaat niet leidt tot succes, of erger: tot een ramp. Daarvoor zijn een kennismodel en een interactiemodel voor de hele keten noodzakelijk. Hiermee wordt het totaal overzien, zonder dat de onderdelen, de ketenpartners, ingrijpend hun deel van het geheel moeten aanpassen.

Verder kijken

Scholen kijken bij het oplossen van ketenvraagstukken verder dan het technisch koppelen van applicaties en infrastructuren en het definieren van uitwisselingsberichten. Wij stellen eerst vast hoe de kennisbehoefte van het totaal (het gewenste eindresultaat) eruit ziet en hoe de verschillende ketenpartners daarin kunnen bijdragen. Op basis daarvan modelleren we een zogeheten virtueel dossier en bepalen we op welke wijze de ketenpartners daarin bijdragen en hoe zij worden geinformeerd als er wijzigingen in het electronisch dossier optreden. Zo ontstaat een geheel van samenwerkende partners met een gemeenschappelijk doel, in plaats van een keten van schakels die elk, met een beperkte blik, hun deel uitvoeren.

Leerlingen beter bedienen

Door integraal te kijken naar voortbrengingsketens op alle niveaus dragen de scholen er toe bij dat organisaties in een keten hun klanten beter kunnen bedienen. Primair staan niet de interfaces tussen de onderdelen, maar de klant en het gewenste eindresultaat centraal. Daardoor ontstaat een situatie waarbij bij klanten vooraf bekend is wie welke verantwoordelijkheden heeft en hoe in de totale keten met de klant wordt gecommuniceerd.